هنگامی که نگاهم به نگاهت عاشقانه پیوست دلم ویرانه ای را در راه عشقت باختم و وجود دلسردم در گرمی بالهایت از سرما هیا هویی یافت برای اولین بار دستانم در میان دستانت از لرزش عشق نجات یافت دوست داشتم از پیوند دستانت جدا نمیشد تا پناه اخرینم تو باشی و در عرش با لبهای سپیدت به خوابی شیرین فرو روم دستان مهربانت نوازشگر قلب تنهایم باشد بارها قبل از این قصه های عاشق و معشوقی را شنیده بودم که عاشق بی وجود معشوق لحظه ای نمی توان زیست من ان عاشق واقعی بودم که نگاهت زیبایی از شعر را به همراه داشت و با تو پیمان بستم که با وجود مهربانت هرگز دل به دیگری نمی بندم هرگزززززززززز؟

تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی .با او اهسته می رفتی سرو پا غرق او بودی نگاهت کردم بر من چه بیگانه نظر کردی شکستی عهد دیرین را گنه کردی گناهت را نمی بخشم همین بود ان خدایی را که می گفتی همین بود ان وفایی را که می گفتی تو که خود این چنین بودی چرا روزم سیر کردی .چه شبها رو چه بیهوده به یاد تو سحر کردم چه گلها که بیهوده به پای تو هدر کردم گنه کردی .گناهت را نمی بخشم

برو چشمان من با تو دگر حرفی نمی گوید .دلم در سخن لبخندت دگر چیزی نمی جوید برو یارم خداحافظ که تو بیهوده دل بستی .برو اخر چرا از جام چشمان تری هستی  دل ما را چه غارت شد نگاهت را چه عادت شد خدامان خوب می داند که دیدارت زیارت شد برو دیگر تو رو هرگز نمی خواهم و در تاریکی شبها تو دی گر نیستی من هم تو را از یاد خواهم برد ببین عشقت برایت مرد برو که اب مد دریا این کینه را از دلم نمی شوید برو چشمان من دگر با تو حر فی نمی گوید